Xa temos gañadora do I Certame Literario Carmela Loureiro, a nosa alumna de 4º de ESO B, INÉS LAMAS CARTELLE

CERTAME LITERARIO CARMELA LOUREIRO

Xa temos gañadora do I Certame Literario Carmela Loureiro, a nosa alumna de 4º de ESO B, INÉS LAMAS CARTELLE.

Durante o primeiro trimestre deste curso, os alumnos do IES Ferrol Vello participaron no I Certame Literario Carmela Loureiro convocado polo Concello de Ferrol e a Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra (CENL).

Nas bases establecíanse dúas modalidades de participación, microrrelatos e micropoemas, e tres categorías das que o noso IES concorreu a dúas: categoría A (1º e 2º de ESO) e categoría B (3º e 4º de ESO).

Na primeira fase do concurso, celebrada no centro, resultaron os seguintes gañadores:

MICROPOEMAS (Categoría B)

Ti, Inés Lamas Cartelle (4º ESO B)

Miro e non vexo, Juan Díaz Marín (3º ESO A)

O río das lembranzas, Andrés Gómez Armesto (3º ESO A)

MICRORRELATOS (Categoría B e Categoría A)

A bala perdida, Nicolás Guzmán Artabe (3º ESO A)

Os luns, Jorge Paz Ruza (4º ESO A)

Perdidos, Antonio Oliva Arrojo (4º ESO A)

O can, Jesús Bello Quintía (1º ESO B)

Na seguinte fase, a fase intercentros, representaron ao IES Ferrol Vello os primeiros premios de cada modalidade e categoría:

Categoría A (1º e 2º ESO)

O can, (microrrelato), Jesús Bello Quintía.

Categoría B (3º e 4º ESO)

A bala perdida, (microrrelato), Nicolás Guzmán Artabe.

Ti, (micropoema), Inés Lamas Cartelle.

Nesa fase do concurso concedéuselle o “Primeiro premio”, na modalidade de micropoemas da Categoría B, a Inés Lamas Cartelle pola súa composición, Ti.

A nosa sincera noraboa á gañadora, felicitación que tamén facemos extensiva aos gañadores na fase interna do centro e aos demais participantes. Entre todos fan os premios e as homenaxes máis grandes.

TI / OBRA GAÑADORA

A BALA PERDIDA

MIRO E NON VEXO

O CAN

O RIO DAS LEMBRANZAS

OS LUNS

PERDIDOS

Perdidos / Antonio Oliva

CERTAME LITERARIO CARMELA LOUREIRO

Xa cho advertira, tiñamos que volver cando estaba a anoitecer. Agora atopámonos perdidos no medio do souto. Cala a boca, Antón, non te obriguei a vir. De súpeto, Antón dixo: Pedro, mira aló!, hai unha luz. Os dous avanzaron con cautela cara ás luces e ao chegaren viron algo terrorífico… A SANTA COMPAÑA!!!

De súpeto alguén agarrounos polos ombreiros e empezoulles a berrar. De seguido oiuse unha voz que dicía: Corten! Que fan eses tipos no plató? Sacádemos de aquí!

Malia todos os berros que lles botaron, Pedro e Antón marcharon felices sabendo que non ían quedar a durmir no monte.

Antonio Oliva

Os luns / JorgePaz

CERTAME LITERARIO CARMELA LOUREIRO

Xa cho advertira, os luns nada pode ir ben. Nada! Non os soporto…

Levo pensando nisto algún tempo. Terán algo contra min os luns? Porque eu certamente os odio, e paréceme que este odio é mutuo.

Todas as semanas, os meus aparecen nas redes sociais publicando cousas como “Feliz luns a todos!”, ou “Que ben, xa é luns”; e eu, tirado no sofá co ordenador e a piques de entrar en coma polo aburrimento, penso: “Pero que diaño terán de felices os luns? Volver ás clases? Toneladas de deberes?” Persoalmente, o único feliz que podo atoparlle a un luns é meterme na cama e que ao seguinte día sexa martes. É que eu en verdade vivo no meu mundo durante o finde e, cando remata, o domingo é coma un “ZAS!” que me obriga a volver á terra.

Vaia, que como pille a alguén dicindo que lle gustan os luns, acabo con el.

Jorge Paz

O can / Jesús Bello

CERTAME LITERARIO CARMELA LOUREIRO

Xa cho adevertira, fillo, que non podes saltar na rúa. Por iso rompiches o pé e leveite ao médico e preguntounos que ocorrera e conteille que fora culpa do can.

O can é traste. Gústalle moito xogar ao fútbol e os seus fillos tamén xogan; forman un gran equipo. Un deles parece Cristiano Ronaldo e pasa o balón con rapidez e mete goles. Ao final o can acabou xogando co Real Madrid e ti unicamente co pé roto.

Jesús Bello Quintía. 1º ESO B

A bala perdida / Nico Guzmán

CERTAME LITERARIO CARMELA LOUREIRO

Xa cho advertira, esa ameaza ía en serio, pero tomámolo a broma e pasou o que pasou. Unha rúa escura e moitas luces vermellas apuntándome, cando por fin se oen os ruídos dos disparos choro, choro porque non fixen nada, e, de súpeto, esperto, pero a bala chegou a min desde o soño.

Nicolás Guzmán Artabe. 3ºA